| تبليغات | X |
|
خوش به حال آسمون که هر وقت دلش می گیره بی بهونه می باره .... به کسی توجه نمی کنه .... از کسی خجالت نمی کشه .... می باره و می باره و ... اینقدر میباره تا آبی بشه .... آفتابی بشه .... !! کاش می شد آسمون بود .... کاش میشد وقتی دلت گرفت اونقدر بباری تا بلاخره آفتابی بشی .... بعدش هم انگار نه انگار که بارشی بوده .... انگار نه انگار که غمی بوده .... همه چیز فراموشت بشه ! کاش ................ + نوشته شده در یکشنبه 21 بهمن1386 3:32 توسط باران |
به تمام پدران سفر کرده دیگر مهم نیست خورشید بیاید یا باران ببارد . دیگر مهم نیست من کجای صفحه زندگی مثل آدمکی بی جان جابجا می شوم . چه اهمیتی دارد که خوب باشم یا بد ، زشت باشم یا زیبا ، اصلا باشم یا نباشم . مهم این است که تو نیستی . کاش بودی پدر . اگه بودی ... هوا بود ... نفس بود ... نور بود ... زندگی بود . و حالا که نیستی ... جان نیست ... عشق نیست ... روح نیست ... زندگی نیست ... کاش بودی پدر ... + نوشته شده در سه شنبه 4 دی1386 1:51 توسط باران |
هجرت تو ، آغاز کوچ پرستوها هجرت تو ، غروب خورشید در دل شب سیاه هجرت تو ، سکوت اندوه بار خیابان هجرت تو ،انهدام بهار و آغاز خزان خیال تو ، رویای دشت ، دشت بنفشه زار کابوس من ، دنیای بی تو ، دنیای بی عشق ، دنیای بی بهار صدای تو صدای خوش باران صدای من بغض شکسته تنهائی و گریان امید من امید دیداری دوباره در آن سوی زمان شنیدن عطر کلام تو در بعد لا مکان حقیقت تو ، حقیقت دوری ات از این شهر پر دروغ حقیقت من ، حقیقت اتاقی کوچک ، روزهایی خسته شب هایی چراغی .... با چراغی بی فروغ
تو را دوست دارم تو را دوست دارم هم از آن گونه که خاک بهار را و تشنه لب ، آب را تو را دوست دارم هم از آن گونه که زندانی آزادی را و کودک بازی را تو را دوست دارم هم از آن گونه که قصه روایت را و پرستو هجرت را تو را دوست دارم هم از آن گونه که شاعر کلمه را کلمه شعر را و شعر خیال را و خیال رسیدن به آرزوهای محال را تو را دوست دارم تو را دوست دارم از آن گونه که نتوانمش گفت تو را دوست دارم از آن گونه که نتوانمش نهفت
+ نوشته شده در سه شنبه 15 آبان1386 1:51 توسط باران |
آنگاه که تو در کنارم نیست . . .
شب یا روز کدامیک بهتر است ؟ چه بگویم اما می دانم که : هر دو بی ارزشند آنگاه که تو در کنارم نیستی . . .
دوستت دارم
دوستت دارم نه تنها برای آنچه هستی ، بلکه برای آنچه که هستم ، هنگامی که با توام . دوستت دارم ، نه تنها برای آنچه که از خود ساخته ای ، بلکه برای آنچه که از من می سازی . دوستت دارم ، برای بخشی از وجودم که تو شکوفایش می کنی ، دوستت دارم ، چون دست بر دل فسرده ام می نهی ، زنگارهای بی ارزش و بی مقدار به سویی می زنی ، و نور می تابانی بر گنجینه های پنهانی که ، تا کنون در ژرفا مانده بودند . دوستت داردم ، چون یاریم می کنی ، که از تخته پاره های زندگی ، نه یک کپر ، که معبدی در خور بنا نهم . کمک می کنی ، که کار روزانه ام ، نه یک سرشکستگی ، بلکه ترنم ترانه ای باشد . دوستت دارم ، چون بیش از هر کیش و آئینی به رویش من یاری رسانده ای . فراتر از هر سرنوشتی ، شادی را به من ارزانی داشتی ، این همه را هدیه داده ای ، بی هیچ تماسی ،کلامی و یا اشارتی . به این کار توانا گشته ای ، چون خود بوده ای ، شاید دوست بودن در نهایت به همین معنا باشد . . .
در زدم او گفت جانم کیستی ؟ گفتمش تو عاشق من نیستی ؟ گفت نه ، اما ببینم تا به کی پشت این در منتظر می ایستی ؟
نه می خوام بین من و بین دلش جنگ بشه نه می خوام عشقی که اون نداره کم رنگ بشه من فقط یه چیزی از خدا می خوام ، دلم می خواد واسه یکبارم شده دلش برام تنگ بشه . . .
غصم از این نیست که تو رو اونروز اسیر ندیدمت فقط دارم دق می کنم چون تورو سیر ندیدمت .
+ نوشته شده در شنبه 5 آبان1386 1:56 توسط باران |
رويايي من تويي زيباي من تويي تا كي چنين جفا ؟ پس كي كني وفا ؟ يكدم تو بي ريا .....
اگر مي بيني كه سكوت كرده ام و به تو خيره شده ام ، باز منتظر آن لحن دلنشين توام ، شايد كمي قلب آتش گرفته ام ، با طمانينه صداي همچون آب زلالت آرام گيرد . پس اين سكوت سرد مرا با صداي گرمت بشكن ...
صدايي نمي آيد ، همه جا تاريك است . شب خورشيد را در پشت چادر سياهش پنهان كرده ، از آسمان هيچ شهابي نمي گذرد ، انگار همه ستاره ها خوابيده اند ، خسته اما بي خواب ، صداي پاي مرد عابري از كوچه به گوش مي رسد . ذهن خسته ام مرا به دور دست ها مي برد ، آنجا كه درختان در مسير عشق سر فرو آوردند ، پرندگان مهربان بر شاخه درختان آواز مي خوانند ، رود نقره اي در ميان جنگل نگاه مرا مي طلبد ، گياهان سراب از آب رودها ، رايحه خوش گلها پيوند عاطفه هاست . شب از نيمه گذشته ، خواب پايان روياي من است .....
بيا تا درخت ها خشك نشده اند ، قلمي بسازيم ! بيا تا درياها پر آبند ، مركبي بسازيم ! بيا تا زمين موجود است ، كاغذي بسازيم ! بيا تا قلم و مركب و كاغذ و چراغي هست ، براي هم بنويسيم ! و بيا تا اشكي هست ، غلط گيري بسازيم و خط خوردگي هاي زندگي را لاك بگيريم ... تا زندگي را زيباتر ببينيم !
" اين هديه ، وجود من است "
گريه ام بارانيست براي خواندن بهار ... خنده ام گرماييست براي فراموشي بديها ... اگر راه مي روم ، گمان مبر كه در فكر چگونه قدم برداشتنم ! اگر با تو حرف مي زنم ، گمان مبر كه در فكر ساختن جمله ام ! .... هنگامي كه در آغوش گرم توأم ، فارغ از فريادها هستم ... ! زيستن بي معناست ، روزهايي كه فاصله ها زياد است ... ! نمي دانم چرا ؟! اما مي دانم در همه اين لحظات به فكر اين هستم كه شايد از تو جدا بمانم و ديگر نتوانم بود ! و بي تو بودن چه سخت مي گذرد ! ...
" من برگ سياه نبودم ، اما ... " برگي بودم سبز ... با ديدن تو سبزتر شدم .... كمي گذشت و تو رفتي ... شدم زرد ! هر روز سست تر شدم تا از بين برگهاي دگر : بر زمين جدا افتادم ... همچنان نگاهم بالاي درخت بود ، تا شايد تو بيايي ... اما ... خشك شدم ! آنقدر خشك كه شكستم ...! باد اجزايم را به هر طرف برد ... رفت و رفت تا دلم را در كنار تو رها كرد ... آن موقع بود كه تكه برگي سياه در كنارت ديدي ....! + نوشته شده در دوشنبه 30 مهر1386 1:14 توسط باران |
تقدیم به کسی که روزی همه دنیای من بود اما نخواست اون دنیا از آن من باشه نخواست ٬ نخواست ........... "عزیز٬ محاسبه ات اشتباه بود !......" و در آن هنگام که در ژرفای وجودم ٬ خانه ای از سنگ بنا نهادی ... محاسبه ات اشتباه بود ! و تو ندانستی قلب کوچکی که به تو هدیه داده بودم ٬ از سنگ بیزار است ! اکنون من مرده ام ... ... و در زیر آن کوله بار سنگین ٬ اندوخته ای از مهر و محبتم را برایت به جای گذاشته ام ! اما هنوز سنگینی تکه سنگی که از خانه ات به یادگار برداشتم ٬ مرا در یاد تو فرو می برد !
داشت می رفت گفتم بمان ٬ نماند ! با خود عهد بستم که اگر هم آمد به او حرفی نزنم او که رفت و نماند من ماندم و خو گرفتم به ماندن بی او .......
گفتم : کبوتر بوسه ! گفتی : پر ! گفتم : گنجشک آن همه آسودگی ! گفتی : پر ! گفتم : پروانه پرسه های بی پایان ! گفتی : پر ! گفتم : التماس علاقه ! بی تابی ترانه ٬ بیداری بی حساب ! نگاهم کردی ! نه انگشتت از زمین زندگی ام بلند شد ٬ نه واژه ((پر !)) از بام لبان تو پر کشید ! سکوت کردی که سر چشمه شبنم ٬ از شنزار انتظار من بجوشد ! عاشقم کردی ! همبازی ناماندگار این همه گریه ! و آخرین نگاه تو ٬ هنوز در درگاه گریه های من ایستاده است ! حالا بدون تو ! رو به آینه می ایستم ! می گویم : زنبور گزنده این همه انتظار ٬ کلاغ سق سیاه این همه غصه ! و کسی در جواب گفته های من ((پر ! )) نمی گوید ! تکرار آن بازی ٬ بدون دست و صدای تو ممکن نیست ! پس به پیوست تمام ترانه های قدیمی ! باز هم می نویسم : برگرد !
دیگر برای غم های خود ٬ اشکی ندارم ... کاسه اشکم خالیست و غم هایم نا تمام ... چه کنم که دیگر برای باریدن هم باید به ابرها التماس کنم ... و ٬ ای آسمان لا اقل تو ببار ٬ تا بدانم کسی برایم می گرید !
+ نوشته شده در چهارشنبه 18 مهر1386 3:17 توسط باران |
گاهی ما نیازمند بیابانی میشویم ! بیابانی برای فریاد کشیدن با تمام وجود ... همانجا که انسانی نیست برای خیره شدن به تو و خودت را فریب بدهی به این امید که فقط او صدایت را می شنود و آنقدر فریاد بزنی که دیگر نای حرف زدن نداشته باشی ... گاهی ما نیازمند بیابانی میشویم برای آنکه در آغوشش دراز بکشیم و در آسمانش رقص ستاره ها را ببینیم و ماه را که به تو خیره شده ولی تا نزدیکترین بیابان نزیک خانه هامان ... راه درازیست شاید ... شاید باید نگاههای خیره ی مردم را به جان خرید + نوشته شده در پنجشنبه 12 مهر1386 0:31 توسط باران |
چقدر ساده و آسون رفتی تنها دلمو غریب گذاشتی توی این غربت صحرا میخوام امشب واسه تو چاره کنم فکری به حال این دل ساده و بیچاره کنم فکر نکن عاشقتم میمیرم من تک وتنها دیگه یاد و عشق تو رفته برام ته دریا دریایی که از چشات ساختم واسه غرق تو و غم ها کاشکی ببینی که چه زشتی پشت اون نقا ب زیبا خودتم اینو میدونی این نقاب کسی نمی خواد برو اونجا که میگن دلا همه ناز و قشنگ ِ ولی تو نمیدونی اونجا همه عشقا دو رنگه میدونم می بینمت تو رو یه روز تک وتنها اون موقع میگی به من چرا دلای همه یه صحراست + نوشته شده در سه شنبه 10 مهر1386 2:10 توسط باران |
گل سرخ نزديك ظهر است و هوا گرم، اما گرمتر از هوا ،گرماي عشق است . عزيزي گل سرخي به دستم داد به ناگاه آتش رنگش مرا به رخ يار برد و بي اختيار دلم لرزيد،اشك در چشمانم حلقه زد.چشمانم بازند اما هيچ نمي بينم. گل سرخ چنان مدهوشم كرده كه ديگر به هيچ فكر نمي كنم. گل سرخ را بر لبانم مي گذارم و مي بوسمش به اميدي كه شايد لب يار باشد وهمچون توتيا بر چشمانم مي كشم وبا خود مي گويم، تو را بر چشمانم جاي است. چگونه از ياد ببرم عشقم را؟ مگر ميشود! دوستي مي گفت : بگذار و بگذر. من از او گذشتم اما چگونه از خود بگذرم، چگونه راضي شوم پا بر دل عاشقم بگذارم. كاش آن قدر بزرگ بودم كه مرا با كسي مقايسه نمي كرد. كاش بتي بودم در چشمانش. كاش مي توانستم او را براي يك لحظه فقط يك لحظه با خود همراه كنم . كاش قبل از رفتنش دستانش را روي قلبم مي فشاردم تا تپيدنش را حس كند . كاش روز وداع چشمانش را به التماس چشمانم ميهمان مي كردم . كاش قلبش، قلبم را ميهمان مي كرد. چه راحت مي خنديد، چه راحت از من مي گذشت ، چه قدر آرام بود . كاش از آن آرامش ذره اي هم به من هديه مي كرد. مي دانم بيهوده دل در گرو يار دارم مي دانم مرا به سوي او راهي نيست اما چه كنم كه عشق را با عقل دوستي نيست. گل سرخ را در آغوش كشيدم آن قدر بوسيدمش كه در مقابل بوسه هايم سر به زير افكند و در مقابل گرماي آغوشم پرپر شد. آه، چه قدر خود خواهم گل سرخ را پژمردم. خميدگي ساقه و گلبرگ پرپر شده ي گل سرخ به من گفت كه او مرا نمي خواهد و نخواهد خواست . چه قدر خودخواهم! اما مگر مي شود خود را نبينم، مگر مي شود اشك هاي شبانه ام را نبينم، مگر مي شود قلب از هم گسيخته ام را نبينم، مگر مي شود گل سرخ را نديد گرفت!!! وتو اي قلبم مرا ببخش به خاطر همه ي خود خواهي هايم و به خاطر همه ي از خود گذشتن هايم و ببجش به خاطر عاشق كردنت، به خاطر لرزیدنت، به خاطر شکستنت و به خاطر تنها ماندنت... + نوشته شده در سه شنبه 10 مهر1386 2:6 توسط باران |
گریه کن جدائییا ما رو رها نمی کنن + نوشته شده در سه شنبه 10 مهر1386 2:1 توسط باران |
روزیکه زادگاهم را ترک کنم دلتنگ خواهم شد برای هر آنچه که مرا وابسته ی خود کرده است . دلتنگ خواهم شد برای پنجره ی اتاقم که روزهای تنهایی ام را در لب پنجره می نشستم و به تما شای دشت زیبای جلوی خانه ی مان سپری میکردم . دلتنگ خواهم شد برای شنیدن صدای پرستو هایی که هر سال فصل بهار در گوشه ای از حیاطمان برای خود آشیانه ای میساختند وآواز میخواندند . دلتنگ خواهم شدبرای باغچه ی کوچکمان برای نهالهای درختان کیوی برای گلهای رنگ رنگی که روزها در دل تنگ غروب با آنها از تلخی ها و شیرینی های زندگی ام سخن میگفتم . دلتنگ خواهم شد برا ی کوچه ای که سکوتش رادرهیچ جای دنیانمی توان یافت کوچه ایکه تمام دوران مدرسه را ازآنجا میرفتم وتنها کسی که حرمت این سکوت زیبای کوچه رادر هم می شکست باد بود که شکستن سکوتش هم زیبا بود . دلتنگ خواهم شد حتی برای علفهای هرز روی بلوار خیابان که صبح ها پا بر روی آنها میگذاشتم اما آنها شکایتی نمیکردند . دلتنگ خواهم شدبرای درختانی که یک عمر ازآنها برای نقاشی هایم الهام میگرفتم درختان خشک و پاییزی که تمام نقاشی هایم را پر میکرد . آری ................. دلتنگ خواهم شد برای این شهر از کوچه هایش گرفته تا گرد وغبار نشسته بر روی آینه ها ................. اما دلتنگی زیاد من برای تمام کسانی است که یک عمر با آنها زندگی کردم و زندگی کردن را از آنان آموختم . آری اگر بروم دلم برای کبوتر عاشق زندگیم تنگ خواهد شد مادرم ، که تمام هستی من است ...... + نوشته شده در یکشنبه 8 مهر1386 2:33 توسط باران |
اميدم ... بهترينم ... عزيز ! ... مي خواهم به تو بگويم |
