هجرت تو ، غروب خورشید در دل شب سیاه

هجرت تو ، سکوت اندوه بار خیابان

                                   هجرت تو ،انهدام بهار و آغاز خزان

خیال تو ،

            رویای دشت ، دشت بنفشه زار

کابوس من ،

            دنیای بی تو ، دنیای بی عشق ، دنیای بی بهار

صدای تو

                صدای خوش باران

صدای من

              بغض شکسته تنهائی و گریان

امید من

             امید دیداری دوباره در آن سوی زمان

             شنیدن عطر  کلام تو در  بعد لا مکان

حقیقت تو ،

            حقیقت دوری ات از این شهر پر دروغ

حقیقت من ،

           حقیقت اتاقی کوچک ، روزهایی خسته 

                      شب هایی چراغی .... با چراغی بی فروغ

                                         تو را دوست دارم

تو را دوست دارم

                   هم از آن گونه که

                                      خاک بهار را

                                                 و تشنه لب ، آب را

تو را دوست دارم

                  هم از آن گونه که زندانی آزادی را

                                                     و کودک بازی را

تو را دوست دارم

                  هم از آن گونه که

                              قصه روایت را

                                            و پرستو هجرت را

تو را دوست دارم

                 هم از آن گونه که شاعر کلمه را

                                                    کلمه شعر را

                                                                و شعر خیال را

                                  و خیال رسیدن به آرزوهای محال را 

تو را دوست دارم

                    تو را دوست دارم

                                  از آن گونه که نتوانمش گفت

                                                   تو را دوست دارم از آن گونه که 

                                                                  نتوانمش نهفت      

آنگاه که تو در کنارم نیست . . .

شب یا روز

کدامیک بهتر است ؟

چه بگویم

اما می دانم که :

هر دو بی ارزشند

آنگاه که تو در کنارم نیستی . . .

دوستت دارم

دوستت دارم

نه تنها برای آنچه هستی ،

بلکه برای آنچه که هستم ،

هنگامی که با توام .

دوستت دارم ،

نه تنها برای آنچه که از خود ساخته ای ،

بلکه برای آنچه که از من می سازی .

دوستت دارم ،

برای بخشی از وجودم که تو شکوفایش می کنی ،

دوستت دارم ،

چون دست بر دل فسرده ام می نهی ،

زنگارهای بی ارزش و بی مقدار به سویی می زنی ،

و نور می تابانی بر گنجینه های پنهانی که ،

تا کنون در ژرفا مانده بودند .

دوستت داردم ،

چون یاریم می کنی ،

که از تخته پاره های زندگی ،

نه یک کپر ،

که معبدی در خور بنا نهم .

کمک می کنی ،

که کار روزانه ام ،

نه یک سرشکستگی ،

بلکه ترنم ترانه ای باشد .

دوستت دارم ،

چون بیش از هر کیش و آئینی

به رویش من یاری رسانده ای .

فراتر از هر سرنوشتی ،

شادی را به من ارزانی داشتی ،

این همه را هدیه داده ای ،

بی هیچ تماسی ،کلامی و یا اشارتی .

به این کار توانا گشته ای ،

چون خود بوده ای ،

شاید دوست بودن در نهایت به همین معنا باشد . . .

در زدم او گفت جانم کیستی ؟

گفتمش تو عاشق من نیستی ؟

گفت نه ، اما ببینم تا به کی

پشت این در منتظر می ایستی ؟

نه می خوام بین من و بین دلش جنگ بشه

نه می خوام عشقی که اون نداره کم رنگ بشه

من فقط یه چیزی از خدا می خوام ، دلم می خواد

واسه یکبارم شده دلش برام تنگ بشه . . .

غصم از این نیست

                         که تو رو

                                   اونروز اسیر

                                                  ندیدمت 

فقط دارم

              دق می کنم

                                چون تورو سیر

                                                  ندیدمت .